Debaty sejmoweIV Kadencja

Interpelacja w sprawie usunięcia sprzeczności niektórych przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu z wyrażonymi w konstytucji zasadami sprawiedliwości społecznej, równości oraz zabezpieczenia społecznego obywateli pozostają

   Ustawa z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu uzależnia skorzystanie z podwyższonego zasiłku przedemerytalnego od rozwiązania stosunku pracy z przyczyn leżących po stronie zakładu pracy. Stwarza również możliwość skorzystania ze świadczenia przedemerytalnego według złagodzonych kryteriów przez osoby, z którymi stosunek pracy lub stosunek służbowy uległ rozwiązaniu także z przyczyn leżących po stronie pracodawcy. Te regulacje nie odnoszą się do osób, których stosunki pracy ustają w wyniku wygaśnięcia stosunku pracy, a więc także na skutek śmierci pracodawcy lub niezaproponowania nowych warunków pracy pracownikom administracji publicznej, którzy tracą pracę w związku z reformą administracji.    Innym problemem dotyczącym tej ustawy jest uzależnienie prawa bezrobotnego do zasiłku dla bezrobotnych m.in. od tego, czy w okresie ostatnich 18 miesięcy zainteresowany prowadził działalność zarobkową, z której osiągał określone ustawą wynagrodzenie lub dochód. Jednocześnie ustawa mówi, że okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych rozpoczyna swój bieg po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania. Zdarza się jednak, że osoby zarejestrowane muszą dochodzić na drodze sądowej wydania świadectwa pracy i uzyskują pozytywne dla siebie orzeczenie sądowe, ale już po czasie, w którym zasiłek może być przyznany.    W związku z tym zapytuję:    Czy zdaniem ministerstwa ustawa o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie powinna być dostosowana do wskazanych wymogów konstytucyjnych?    Czy okres uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych nie powinien rozpoczynać swojego biegu od dnia uprawomocnienia się pozytywnych dla nich orzeczeń sądowych?    Poseł Ryszard Brejza    Inowrocław, dnia 26 czerwca 2000 r.